Easter Holiday, Roadtrip Idar-Oberstein

A few nice berlin mitte karte images I found:

Easter Holiday, Roadtrip Idar-Oberstein
berlin mitte karte
Image by F.d.W.
Easter Holiday, Roadtrip Idar-Oberstein

Easter (Old English: Ēostre; Greek: Πάσχα, Paskha; Aramaic: פֶּסחא‎ Pasḥa; from Hebrew: פֶּסַח‎ Pesaḥ) is the central feast in the Christian liturgical year.[1] According to the Canonical gospels, Jesus rose from the dead on the third day after his crucifixion. His resurrection is celebrated on Easter Day or Easter Sunday[2] (also Resurrection Day or Resurrection Sunday). The chronology of his death and resurrection is variously interpreted to be between AD 26 and 36, traditionally 33.

Easter marks the end of Lent, a forty-day period of fasting, prayer, and penance. The last week of the Lent is called Holy Week, and it contains Good Friday, commemorating the crucifixion and death of Jesus. Easter is followed by a fifty-day period called Eastertide or the Easter Season, ending with Pentecost Sunday.

Easter is a moveable feast, meaning it is not fixed in relation to the civil calendar. The First Council of Nicaea (325) established the date of Easter as the first Sunday after the full moon (the Paschal Full Moon) following the northern hemisphere’s vernal equinox.[3] Ecclesiastically, the equinox is reckoned to be on March 21 (even though the equinox occurs, astronomically speaking, on March 20 in most years), and the "Full Moon" is not necessarily the astronomically correct date. The date of Easter therefore varies between March 22 and April 25. Eastern Christianity bases its calculations on the Julian Calendar whose March 21 corresponds, during the 21st century, to the 3rd of April in the Gregorian Calendar, in which calendar their celebration of Easter therefore varies between April 4 and May 8.

Easter is linked to the Jewish Passover by much of its symbolism, as well as by its position in the calendar. In many European languages, the words for "Easter" and "Passover" are etymologically related or homonymous.[4] The term "Pascha", from the same root, is also used in English to refer to Easter.

Easter customs vary across the Christian world, but decorating Easter eggs is a common motif. In the Western world, customs such as egg hunting and the Easter Bunny extend from the domain of church, and often have a secular character.

en.wikipedia.org/wiki/Easter

Erbeskopf

Erbeskopf

Blick vom Erbeskopf

Höhe

816,32 m ü. NN

Lage

Rheinland-Pfalz, Deutschland

Gebirge

Hunsrück

Dominanz

113 km

Schartenhöhe

571 m ↓ Bruchhof, Homburg[1]

Geographische Lage

49° 43′ 46″ N, 7° 5′ 20″ OKoordinaten: 49° 43′ 46″ N, 7° 5′ 20″ O (Karte)

Besonderheiten

höchste Erhebung in Rheinland-Pfalz und höchster Berg im Hunsrück

Der Erbeskopf ist mit 816 m ü. NN die höchste Erhebung in Rheinland-Pfalz. Er ist gleichzeitig höchster Berg im Mittelgebirge Hunsrück und der höchste deutsche linksrheinische Berg. Am 17. Januar 2008 wurde vom Landesamt für Vermessung und Geobasisinformation Rheinland-Pfalz eine Neuvermessung vorgenommen; mittels zweier unabhängiger Messungen wurde die exakte Höhe des Erbeskopfes mit 816,32 m ü. NN ermittelt.

Geschichte [Bearbeiten]

Während eines Manövers 1892 errichteten Pioniersoldaten einen hölzernen Aussichtsturm. Der Verein für Mosel, Hochwald und Hunsrück (heute Hunsrückverein) beschloss 1894 den Bau eines steinernen Kaiser-Wilhelm-Turms. Der 24 m hohe Turm wurde 1901 eingeweiht, 111 Treppenstufen führten zur Aussichtsplattform empor. Am Turmeingang wurde 1933 ein Kiosk angebaut und hoch oben eine Klimamessstation eingerichtet.

Ende August 1939 wurde der Turm für zivile Benutzer gesperrt, um drei Stockwerke erhöht, mit militärischen Funkanlagen ausgerüstet und diente als Funksendezentrale einer Richtstrahlverbindung von Berlin zur Atlantikküste. Die Klimastation wurde zur Wetterwarte.

Amerikanische Truppen besetzen am 17. März 1945 den Erbeskopf. Sie erweiterten die militärische Nutzung erheblich und überwachten den gesamten militärischen Flugverkehr bis tief ins Gebiet der damaligen Sowjetunion. Drei große Radartürme sowie der nach 1960 unter den Südhang des Erbeskopfes erbaute „Bunker Erwin“ mit dem Kriegshauptquartier Europa Mitte dienten der NATO–Strategie als multinationale Gefechtsstelle im Kalten Krieg. Der Turm wurde am 18. August 1961 gesprengt, weil er den militärischen Radarrundblick behinderte.

Aussichtsturm
Außerhalb des Sperrgebietes wurde 1971 ein 12 m hoher hölzerner Aussichtsturm erbaut.

Im Zuge der politischen Entspannung zwischen der NATO und den so genannten Ostblockstaaten ging die Bedeutung der Lauschapparate und elektronischen Alarmanlagen auf dem Erbeskopf rasch zurück. Ein halbes Jahrhundert nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges zogen die US–Truppen ab und überließen ihre Radaranlagen der Bundeswehr unter NATO–Verwaltung.

Bis August 2004 war das Gipfelplateau ein stark umzäuntes Sperrgebiet. Seit der Beseitigung des Stacheldrahtes ist der größte Teil des Gipfels wieder frei zugänglich.

Jahrhunderte lang krönte den Erbeskopf ein Gipfelschopf aus mächtigen Buchen. In früheren Jahren wurde er auch als „Heiliger Hain“ bezeichnet, obwohl nichts darauf hindeutet, dass er einst eine Kultstätte gewesen sein könnte. Nach der Sprengung des Kaiser-Wilhelm-Turmes und großflächigen Rodungen bewahren spärliche Reste nur noch einen schwachen Eindruck der einstigen Urwüchsigkeit.

de.wikipedia.org/wiki/Erbeskopf

Helmut Schmidt mit Hund hinter Schloßstrassen-Vitrine

Some cool steglitz international berlin images:

Helmut Schmidt mit Hund hinter Schloßstrassen-Vitrine
steglitz international berlin
Image by quapan
Helmut Schmidt in der Schloßstrasse zu Politik und Moral:

"Wenn es um Prinzipien der Politik und der Moral geht oder um das eigene Gewissen, dann ist man niemals außer Dienst."


A TALK WITH HELMUT SCHMIDT
Published: September 16, 1984 by Craig R. Whitney, an assistant managing editor of The New York Times, reported from Bonn from 1973 to 1977.

ON A HOT AND SUNNY DAY THIS summer, I sat with Helmut Schmidt in his cabin by the Brahmsee, a lake an hour’s drive from Hamburg. He talked of politics, and power, and personal things. Eight years as Chancellor of West Germany had ended abruptly for him in October 1982, at the height of his international renown as one of the most brilliant statesmen of modern times. Faced by a conservative tide in German political life, knowing that his Free Democratic coalition partners were about to bolt in exasperation over growing left-wing neutralism in his Social Democratic Party, Mr. Schmidt called for a parliamentary test to bring the issue to a head. His Free Democratic allies abandoned him for the Christian Democrats, and the new Chancellor, Helmut Kohl, easily won in the national election the following March.

There was a final humbling last Nov. 22, when most of Mr. Schmidt’s fellow Social Democrats in Parliament voted to reject the NATO decision to station American Pershing-2 and cruise missiles in Europe – a decision whose principal architect was Helmut Schmidt. It was the Christian Democrats who provided the majority vote for deployment. He left the world stage in frustration, sailing paper airplanes out into the debating chamber and wondering whether his life in politics had been a waste.

Seldom has the downfall of a European leader been so directly attributable to the frictions of his relationship with a President of the United States. Not that Mr. Schmidt’s defeat was all Jimmy Carter’s fault: His own arrogance, and the fact that he commanded little loyalty among his party’s left-wingers, contributed to his failure. But the fumbling and incoherence that marked President Carter’s policy toward the Soviet Union, and later the tension and hostility that marked President Reagan’s, played a significant role in undercutting the German Chancellor in his own country. In the end, Helmut Schmidt was a victim of the confusion and incoherence that have flawed American foreign policy over the span of the last eight years.

I first met him in 1973, when he was Finance Minister. Brash and confident, he was known then as Schmidt- Schnauze , Schmidt the Lip. He has mellowed considerably since, but he is not shy about expressing his views, and I thought that asking him about his troubles with Jimmy Carter and Ronald Reagan might produce thoughtful observations of particular interest to Americans this election year. So I went to see him at his vacation retreat.
We talked for five hours, in German and in English, as his wife, Hannelore, did the family ironing and kept us supplied with ice cream and iced coffee. Since my translation leaves no trace of my grammatical errors in his language, I thought it only fair to edit out the ones he made in English. Also, because the edited transcript omitted many personal asides about the many American leaders Mr. Schmidt knows as good friends – like former President Gerald R. Ford, Secretary of State George P. Shultz, and Mr. Shultz’s predecessors Henry A. Kissinger and Cyrus R. Vance – it may make him seem more critical of Americans than he actually is.

In the interview, Mr. Schmidt reminisced about many things. He talked about his role in the decision to deploy American missiles in Europe if negotiations with Moscow on the issue led nowhere – and why President Reagan’s early speeches led many Germans to turn against that course. He talked of how President Carter’s decision to boycott the 1980 Moscow Olympics after the Soviet invasion of Afghanistan came as a sudden and embarrassing surprise, and of why he went along with it anyway. He talked about the Communist Government’s crackdown in Poland and – with surprising sympathy – about the “tragedy“ of the Government’s leader, Gen. Wojciech Jaruzelski. He talked about the old men who run the Soviet Union, and why he thought Leonid I. Brezhnev was a man of peace after all. He talked about the achievements and failures of American leadership, and why he still believes that only the United States can lead the world out of what he believes to be a profound economic crisis.
He talked about the German past, the Nazi past, and how it had affected him from the time he was a lieutenant in the Wehrmacht until the day he left the Chancellor’s office. And finally, he revealed a secret he had never spoken of publicly before – a secret he and his father had kept hidden from the Gestapo for eight years out of fear that they, too, would be swept away in the holocaust.

Karl-Marx-Allee Berlin

Check out these kleines hotel berlin mitte images:

Karl-Marx-Allee Berlin
kleines hotel berlin mitte
Image by Roberto Maldeno

The Karl-Marx-Allee is a monumental socialist boulevard built by the GDR between 1952 and 1960 in Berlin Friedrichshain and Mitte. Today the boulevard is named after Karl Marx.

The boulevard was named Stalinallee between 1949 and 1961 (previously Große Frankfurter Straße), and was a flagship building project of East Germany’s reconstruction programme after World War II. It was designed by the architects Hermann Henselmann, Hartmann, Hopp, Leucht, Paulick and Souradny to contain spacious and luxurious apartments for plain workers, as well as shops, restaurants, cafés, a tourist hotel and an enormous cinema (the International).

The avenue, which is 89 m wide and nearly 2 km long, is lined with monumental eight-storey buildings designed in the wedding-cake style, the socialist classicism of the Soviet Union. At each end are dual towers at Frankfurter Tor and Strausberger Platz designed by Hermann Henselmann. The buildings differ in the revetments of the facades which contain often equally, traditional Berlin motifs by Karl Friedrich Schinkel. Most of the buildings are covered by architectural ceramics.

On June 17, 1953 the Stalinallee became the focus of a worker uprising which endangered the young state’s existence. Builders and construction workers demonstrated against the communist government, leading to a national uprising. The rebellion was quashed with Soviet tanks and troops, resulting in the loss of at least 125 lives.

Later the street was used for East Germany’s annual May Day parade, featuring thousands of soldiers along with tanks and other military vehicles to showcase the power and the glory of the communist government.

De-Stalinization led to the renaming of the street, after the founder of Marxism, in late 1961. Since the collapse of Eastern European communism in 1989/1990, renaming the street back to its prewar name Große Frankfurter Straße has periodically been discussed, so far without conclusive results.

The boulevard later found favour with postmodernists, with Philip Johnson describing it as ‚true city planning on the grand scale‘, while Aldo Rossi called it ‚Europe’s last great street.'[1] Since German reunification most of the buildings, including the two towers, have been restored.

column Spectrum
Ik flaneer door Friedrichshain, Oost-Berlijn, mijn tijdelijke woonplaats. Samen met correspondent Wierd Duk mag ik een paar weken lezers van deze krant gidsen. Ze zijn hier gekomen voor de herdenking van de val van de Muur. Verderop, op de Karl-Marx-Allee, vertelde ik over de voormalige paradeweg die – dat weet een gids – 89 meter breed is en bijna 2 kilometer lang. Hier, temidden van stalinistische pronkarchitectuur, werd in 1953 een arbeidersopstand neergeslagen (er zouden meer opstanden komen in het geknevelde Oost-Europa). En hier, aan het einde van die 2 kilometer asfalt, daar waar de Alexanderplatz gloort, werd 25 jaar geleden een nieuw bloedbad voorkomen. Het wonder van een geweldloze revolutie die van twee Duitslanden er weer eentje zoumaken.Graag bewandel ik deze laan van baardige Karel, die daarvoor naar Jozef (Stalin) was vernoemd en daarvoor gewoon Grosse Frankfurter Strasse heette. Modelflats staan er. Monumentale blokken met Griekse zuilen voor de hoofdingang. Soms zelfs marmer in de hal en surrogaatkroonluchters. Arbeiderspaleizen, sociale woningbouw voor de werkman. Ruime flats, hoge plafonds. En dat voor een huur van 50 Mark per maand. Zo willen we allemaal welwonen, toch?Ik check het bij een oudere man die net uit zo’n flat stapt. Dat van die lage huur klopt, antwoordt hij. De socialistische heilsstaat was de huurbaas. Tot aan het einde van de DDR. Na 1989 werd zijn apparte- ment verkocht aan een Duitse belegger. Die trok de huur op naar inmiddels 700 euro. Ja, best een ver- schil, vindt deze meneer, die oogt als een ambte- naar. Wat hij deed, durf ik niet goed te vragen. Het is bekend dat veel van de voor arbeiders bestemde modelflats uiteindelijk zo gewild bleken, dat ze wer- den ingepikt door mensen met relaties. Jongens van het regime, vriendjes. Tja, zo gaat dat. En niet alleen in socialistische republieken die van en voor het volk zeggen te zijn.Wat gebeurt er nu met de Karl-Marx-Allee, vraag ik hem. De straat gaat dood, concludeer ik uit zijn ant- woord. Voor oudjes als hij – pas als ze doodgaan mogen de onroerendgoedjongens de huurprijzen echt door het plafond jagen, voor de volgende bewoners – zijn er nauwelijks nog winkels waar je wat aan hebt. Geen groenteboer meer, geen bakker, geen kruidenier. Ja, een paar straten verderop, eentje. Een vriendelijke nachtturk die tot in de kleine uur- tjes bier, brood, beleg en lottoformulieren verkoopt. Dit soort winkels komen en gaan, weet de man, ter- wijl hij wijst naar een protserig restaurant waarin drie mensen zitten te eten. Een vol ambitie ingericht eethuis dat het ook niet gaat redden, dat voel je al. Want de Karl-Marx-Allee is een schaduw, een halteplaats voor Berlijngidsen. Eentje waar je lezers vertelt over 50 Mark huur.Ik hoor in gedachten de melodie van Over de muur van Klein Orkest en neurie mijn eigen tekstje: ‘Oost-Berlijn, Karl Marx Allee:Er wandelden mensen langs vlaggen en vaandels. Waar Stalin ooit op een voetstuk stond.’

Karl-Marx-Allee Berlin
kleines hotel berlin mitte
Image by Roberto Maldeno

The Karl-Marx-Allee is a monumental socialist boulevard built by the GDR between 1952 and 1960 in Berlin Friedrichshain and Mitte. Today the boulevard is named after Karl Marx.

The boulevard was named Stalinallee between 1949 and 1961 (previously Große Frankfurter Straße), and was a flagship building project of East Germany’s reconstruction programme after World War II. It was designed by the architects Hermann Henselmann, Hartmann, Hopp, Leucht, Paulick and Souradny to contain spacious and luxurious apartments for plain workers, as well as shops, restaurants, cafés, a tourist hotel and an enormous cinema (the International).

The avenue, which is 89 m wide and nearly 2 km long, is lined with monumental eight-storey buildings designed in the wedding-cake style, the socialist classicism of the Soviet Union. At each end are dual towers at Frankfurter Tor and Strausberger Platz designed by Hermann Henselmann. The buildings differ in the revetments of the facades which contain often equally, traditional Berlin motifs by Karl Friedrich Schinkel. Most of the buildings are covered by architectural ceramics.

On June 17, 1953 the Stalinallee became the focus of a worker uprising which endangered the young state’s existence. Builders and construction workers demonstrated against the communist government, leading to a national uprising. The rebellion was quashed with Soviet tanks and troops, resulting in the loss of at least 125 lives.

Later the street was used for East Germany’s annual May Day parade, featuring thousands of soldiers along with tanks and other military vehicles to showcase the power and the glory of the communist government.

De-Stalinization led to the renaming of the street, after the founder of Marxism, in late 1961. Since the collapse of Eastern European communism in 1989/1990, renaming the street back to its prewar name Große Frankfurter Straße has periodically been discussed, so far without conclusive results.

The boulevard later found favour with postmodernists, with Philip Johnson describing it as ‚true city planning on the grand scale‘, while Aldo Rossi called it ‚Europe’s last great street.'[1] Since German reunification most of the buildings, including the two towers, have been restored.

column Spectrum
Ik flaneer door Friedrichshain, Oost-Berlijn, mijn tijdelijke woonplaats. Samen met correspondent Wierd Duk mag ik een paar weken lezers van deze krant gidsen. Ze zijn hier gekomen voor de herdenking van de val van de Muur. Verderop, op de Karl-Marx-Allee, vertelde ik over de voormalige paradeweg die – dat weet een gids – 89 meter breed is en bijna 2 kilometer lang. Hier, temidden van stalinistische pronkarchitectuur, werd in 1953 een arbeidersopstand neergeslagen (er zouden meer opstanden komen in het geknevelde Oost-Europa). En hier, aan het einde van die 2 kilometer asfalt, daar waar de Alexanderplatz gloort, werd 25 jaar geleden een nieuw bloedbad voorkomen. Het wonder van een geweldloze revolutie die van twee Duitslanden er weer eentje zoumaken.Graag bewandel ik deze laan van baardige Karel, die daarvoor naar Jozef (Stalin) was vernoemd en daarvoor gewoon Grosse Frankfurter Strasse heette. Modelflats staan er. Monumentale blokken met Griekse zuilen voor de hoofdingang. Soms zelfs marmer in de hal en surrogaatkroonluchters. Arbeiderspaleizen, sociale woningbouw voor de werkman. Ruime flats, hoge plafonds. En dat voor een huur van 50 Mark per maand. Zo willen we allemaal welwonen, toch?Ik check het bij een oudere man die net uit zo’n flat stapt. Dat van die lage huur klopt, antwoordt hij. De socialistische heilsstaat was de huurbaas. Tot aan het einde van de DDR. Na 1989 werd zijn apparte- ment verkocht aan een Duitse belegger. Die trok de huur op naar inmiddels 700 euro. Ja, best een ver- schil, vindt deze meneer, die oogt als een ambte- naar. Wat hij deed, durf ik niet goed te vragen. Het is bekend dat veel van de voor arbeiders bestemde modelflats uiteindelijk zo gewild bleken, dat ze wer- den ingepikt door mensen met relaties. Jongens van het regime, vriendjes. Tja, zo gaat dat. En niet alleen in socialistische republieken die van en voor het volk zeggen te zijn.Wat gebeurt er nu met de Karl-Marx-Allee, vraag ik hem. De straat gaat dood, concludeer ik uit zijn ant- woord. Voor oudjes als hij – pas als ze doodgaan mogen de onroerendgoedjongens de huurprijzen echt door het plafond jagen, voor de volgende bewoners – zijn er nauwelijks nog winkels waar je wat aan hebt. Geen groenteboer meer, geen bakker, geen kruidenier. Ja, een paar straten verderop, eentje. Een vriendelijke nachtturk die tot in de kleine uur- tjes bier, brood, beleg en lottoformulieren verkoopt. Dit soort winkels komen en gaan, weet de man, ter- wijl hij wijst naar een protserig restaurant waarin drie mensen zitten te eten. Een vol ambitie ingericht eethuis dat het ook niet gaat redden, dat voel je al. Want de Karl-Marx-Allee is een schaduw, een halteplaats voor Berlijngidsen. Eentje waar je lezers vertelt over 50 Mark huur.Ik hoor in gedachten de melodie van Over de muur van Klein Orkest en neurie mijn eigen tekstje: ‘Oost-Berlijn, Karl Marx Allee:Er wandelden mensen langs vlaggen en vaandels. Waar Stalin ooit op een voetstuk stond.’

Nice Job Berlin Spandau photos

Some cool job berlin spandau images:

Lauernde Spinne 2 / lurking spider 2
job berlin spandau
Image by Juergen Kurlvink
in gross / in larg …… Karte-Aufnahmeort / Map-Photoplace
______________________________________________________________
Garten im Herbst: Warten ist Arachnidas Job
Garden in autumn: Waiting is Arachnidas Job
______________________________________________________________
Gesehn: Deutschland, Berlin, Spandau Kladow, unser Garten
Seen: Germany, Berlin, Spandau Kladow, our garden.

Berlin Nachrichten News Wirtschaft Politik, Immobilien, Kultur aus Berlin